 |
 |
|
| |
|
|
|
|
 |
 |
|
|
|
|
|
| Munzurluyuz.Biz Köşe Yazıları Bölümüne Hoşgeldiniz!.. |
|
|
|
|
|
|
|
| | UMUR HOZATLI | 
Yazar Adı: Umur Hozatli
Yazar İletişim: umurhozatli@perperik.com
| | Geride bıraktığımız her yıl, her seferinde hayatımızın başka bir “yeni”sini “eski”tiyor ama nedense insanlar tıpkı “doğum günü” adı altında yaşlanmalarına sevindikleri gibi “yılbaşları”nda da eskiyenlerine, eskittiklerine seviniyorlar.
Tuhaf geliyor bana…
Şunu kabul ediyorum; her eskiyen beraberinde bir başka yeniyi getirebilir, bu mümkün, doğanın akışı böyle ama gördüğüm kadarıyla pek çok insan bu bilinçle değil de, çoğunluk sevindiği, alkışladığı için o ortama katılıyor ve aslında neye ve niye sevindiğini bilmiyor.
Yarın akşam da öyle olacak mesela; “yeni bir yıl geldiği için” sevinecekler ama geride bıraktıkları yılın hayatlarından ve dünyadan neler alıp götürdüğünü, geç kaldıkları pek çok şeye ulaşmalarının daha da zorlaştığını düşünmeyecekler.
Tabi bu önemli olmayabilir herkes için; her yeni yılın geç kaldığımız bir şeyi bize yaklaştırdığını da düşünebiliriz.
Ama şunu da düşünmeliyiz ki, geç kaldığımız her şey, ulaştığımızda yine geç kaldığımızdır.
Oysa geç kalmak, bizim en kötü düşmanımızdır: Halk olarak geç kaldıklarımızı hesaplasak, birey olarak geç kaldıklarımızın celladı olur; birey olarak geç kaldıklarımızı hesaplasak, halk olarak geç kaldıklarımızın savaşı olur.
Bu yüzden, hayatı kilometre hızına değil de yaşam hızına bağlayıp geç kaldıklarımıza daha fazla geç kalmamamız gerek.
Bunun için de, yaptığımız her şeyin önce bilincini algılamamız; sevineceksek de, üzüleceksek de önce nedenlerini bilip öyle yaşamamız gerek.
Yeni bir yıla girerken bunun hesabını bilmeliyiz…
Emin olun hayatımızdaki ikircikli hesaplardan daha kolay ve daha keyifli bir hesap olacak.
Ama naziktir bu hesap…
Babalarımızın canı gibi naziktir…
Mesela benim, hayatıma dair tüm hesaplarım babamın canı gibi naziktir; ne zaman hayatımı planlasam, ne zaman geleceğe, geleceğimize dair hesaplar yapsam, karşıma babamın nazikliği çıkar.
Sizin babanız da öyle midir?..
Öldü benim babam…
12 yıl önce, en az 12 yıl daha birlikte yaşamayı düşündüğüm babam, en küçük oğlu olarak benimle de büyük kardeşlerim kadar yaşamasını isterken, bu fikrime katılmadı tanrılar ve öldü babam.
Bu yüzden, 12 yıldır, evin en küçüğü olmak koyuyor bana!..
Oysa ben, en sevdiğim müziği dinler gibi, bir kez daha yaşamak isterdim babamı.
Nazikti…
Çiçeği incitmeden koklayan bir kelebek gibi ömrünü hep annemle geçirmek istediğini hiç söylemedi bize.
Ve tek çiçeği annem olduğunu, bizim de o çiçeğin yaprakları olduğumuzu biz hiç bilmedik.
Sonra bir gün anladık babamın arı, annemin çiçek, bizim de yapraklar olduğumuzu, ama öldü babam.
Çünkü nazikti…
Ve o zamandan beri babamdan öğrendiğim son şey, “bazı şeyleri bilmemek” oldu. Bu yüzden ben, halen bazı şeyleri -“babamın canı”- gibi bilmemeye gayret ederim.
Çünkü nazikti babam, geç kaldığı her şey gibi nazikti ve tam da ben hayatı nasıl yaşamam gerektiğini soracakken, öldü babam.
|
|
|
|
|
|
|
|
| Okunma: 342 | Eklenme Tarihi: Perşembe, 11. Ocak 2007 |
|
|
|
|
|
| |
Unknown column 'bposition' in 'field list'
|
|
| |
Oy Ortalaması: 4.28
Toplam Oy Sayısı: 7
İyi
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| | Yorumlar yazarlarına aittir. İçeriklerinden biz sorumlu tutulamayız |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Site Ziyaretçileri yorum yazamaz, lütfen kayıt olun |
|
|
|
|
|
|
|
Re: UMUR HOZATLI (Puan 1)
Gönderen: Ziyaretçi Tarih: Cuma, 02. Kasım 2007Unknown column 'username' in 'where clause' | | yazınızı okudum hakikaten etkileyıcı...tesekkürler paylastıgınız için |
|
|
|
|
|
|
|
|
Re: UMUR HOZATLI (Puan 1)
Gönderen: Ziyaretçi (exemptlife@hotmail.com) Tarih: Cumartesi, 26. Temmuz 2008Unknown column 'username' in 'where clause' | | içimi titretti gercekten cok etkilendim.......... |
|
|
|
|
|
|
|
